Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα feelings. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα feelings. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 31 Μαρτίου 2008

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ;

Απίστευτες απαντήσεις από μικρά παιδιά:

Ρεβέκκα, 8 ετών: "Όταν κάποιος σε αγαπά, ο τρόπος που προφέρει το όνομά σου είναι διαφορετικός. Ξέρεις ότι το όνομά σου είναι ασφαλές στο στόμα του".

Βασίλης, 4 ετών: "Αγάπη είναι όταν ένα κορίτσι βάζει άρωμα κι ένα αγόρι άφτερ σέιβ και μετά βγαίνουν έξω μαζί και μυρίζουν ο ένας τον άλλον".

Κάρολος, 5 ετών: "Αγάπη είναι όταν βγαίνεις για φαγητό και δίνεις στον άλλο τις μισές τηγανητές σου πατάτες, χωρίς να του ζητάς να σου δώσει κι αυτός από τις δικές του".

Χριστίνα, 6 ετών: "Αγάπη είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς όταν είσαι κουρασμένη".

Λευτέρης, 4 ετών: "Αγάπη είναι όταν η μαμά φτιάχνει καφέ για το μπαμπά και πίνει πρώτα μια γουλιά εκείνη για να δει αν τον πέτυχε".

Δανιήλ, 7 ετών: "Αγάπη είναι όταν φιλιέσαι όλη την ώρα. Μετά βαριέσαι να φιλιέσαι αλλά θέλεις να είσαι συνέχεια μαζί με τον άλλο και να μιλάτε. Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου έτσι κάνουν. Κι όταν φιλιούνται εμένα μου φαίνεται αηδία".

Αιμιλία, 8 ετών: "Αγάπη είναι όταν είσαι στο δωμάτιό σου τα Χριστούγεννα κι ανοίγεις τα δώρα. Αν σταματήσεις το άνοιγμα... θ' ακούσεις την αγάπη".

Τζένη, 8 ετών: "Αγάπη είναι όταν λες σ' ένα αγόρι ότι σου αρέσει το πουκάμισό του κι αυτός μετά το φοράει κάθε μέρα".

Μαρία, 8 ετών: "Η μαμά μου με αγαπάει πιο πολύ απ' όλους. Κανένας άλλος δεν έρχεται να με φιλήσει όταν πέφτω για ύπνο".

Κλαίρη, 6 ετών: "Η αγάπη είναι όταν η μαμά δίνει στο μπαμπά το καλύτερο κομμάτι από το φαγητό¨.


Τρίτη 25 Μαρτίου 2008

Ένα ποίημα κι ένα τραγούδι

Ένα ποίημα της Κατερίνας Γώγου εκτός ποιητικών συλλογών:


Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.
Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
Ονειρεύομαι Ελευθερία.
Μέσα απ'του καθένα
την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
ν' αποκαταστήσουμε
του Σύμπαντος την Αρμονία.
Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.
Δεν είναι επιστράτευση απ'τα σχολεία.
Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
Εργάτες με δικά τους εργοστάσια
συμβάλλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες».

Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη».
Τα σύνορα τους στρατούς.
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει Βία.
Μη τώρα. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν' αποκαταστήσουμε
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη
πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.
Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ
Σ'ΑΓΑΠΩ
και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.
Απλώνω τα χέρια
στον Έρωτα στην αλληλεγγύη
στην Ελευθερία.
Όσες φορές χρειαστεί κι απ'την αρχή.
Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ.




Το τραγούδι μου ταίριαζε μ'αυτό το ποίημα. Το ποίημα, όμως, δεν είναι Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο. Το αντίθετο θα έλεγα! Μάλλον ένα όνειρο που γεννιέται περιγράφει.
Το Ρέκβιεμ είναι για την Κατερίνα Γώγου, και το Όνειρο... για όλους μας.

Καληνύχτα...

Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2008

Snow

Go, touch the white snow
Go, touch his white skin
Throw yourself into the snow
just like you threw your heart in his hands
Don't mind the cold!
The fire will warm your body soon
just like love will warm your heart again.
But, in the end, - admit it! - it was worth the dive...

Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2008

Εαρινή Συμφωνία XVI


Χαρά χαρά.
Δε μας νοιάζει
τι θ' αφήσει το φιλί μας
μέσα στο χρόνο και στο τραγούδι.

Αγγίξαμε
το μέγα άσκοπο
που δε ζητά το σκοπό του.

Ο Θεός
πραγματοποιεί τον εαυτό του
στο φιλί μας.
Περήφανοι εκτελούμε
την εντολή του απείρου.

Ένα μικρό παράθυρο
βλέπει τον κόσμο.
Ένα σπουργίτι λέει
τον ουρανό.
Σώπα.

Στην κόγχη των χειλιών μας
εδρεύει το απόλυτο.

Σωπαίνουμε κι ακούμε
μες στο γαλάζιο βράδι
την ανάσα της θάλασσας
καθώς το στήθος κοριτσιού ευτυχισμένου
που δε μπορεί να χωρέσει
την ευτυχία του.

Ένα άστρο έπεσε.
Είδες;
Σιωπή.
Κλείσε τα μάτια.

Γιάννης Ρίτσος

Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2008

Κοιμήσου, σπλάχνο μου!


Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Στον ύπνο σου έρχεται μια θάλασσα απέραντη. Βουνά τα κύματά της, φουσκώνουν αφρισμένα, λυσσομανάνε...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Στον ύπνο σου έρχεται ένα καράβι, κι εσύ στη γέφυρα του καπετάνιου. Στα δεξιά σου, το κύμα που χτυπιέται, και στα ζερβά σου... Για δες το που σε πολεμάει... Μα μη σε νοιάζει, γιε μου, μη φοβάσαι! Οι μηχανές δουλεύουνε σαν την καρδιά σου. Το σκαρί γερό και το τιμόνι στα χέρια σου...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Πελώρια αέρινη γέφυρα δένει τα περιγιάλια. Στ' αστραφτερό δοκάρι της εσύ αγναντεύεις. Κοίτα κάτου, μη ζαλιστείς. Κοίτα πάνου, το κεφάλι σου λες κι ακουμπάει τον ουρανό...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Τι πολλά βιβλία είν' αυτά; Όλα τα έχεις διαβάσει; Ρυτίδες στο μέτωπό σου, τα μαλλιά σου κατάλευκα. Τα μάτια σου είναι τα μόνα στη γη που έχουν καταλαβει. Το πρόσωπό σου όμορφο σαν την αιωνιότητα. Μην αμφιβάλλεις, μη φοβάσαι μη και δε βρήκες ό,τι έψαχνες. Διάβαζε πολεμώντας, διάβαζε αυτό που διαβάζεις χωρίς να το ξεχωρίζεις από τη μάχη...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Άκου, φωνές ακούς. Κοίτα τι όμορφα χρώματα που βλέπεις... Τα χέρια σου χαϊδεύουν το μάρμαρο, και νά, του δίνουν το πιο σταθερό, πιο ζωντανό σχήμα...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Άφοβος σαν θαλασσινός, μάστορας δημιουργός, φιλόσοφος γνώστης και καλλιτέχνης τολμηρός - έτσι να γίνεις...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...

Ναζίμ Χικμέτ - "Νανούρισμα στο γιο μου"

Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2008

Σαν δάκρυα



Απ' τις σταγόνες της βροχής που χτυπάνε
πάνω στο τζάμι και σα δάκρυ κυλάνε
σα μια που χρόνια κρατάω μέσα μου εικόνα
ερωτευμένη ήμουν ακόμα μ' ένα γκρίζο χειμώνα

Κι η σκέψη μου σε σένα πάλι τώρα τρέχει
και η καρδιά μου άλλο μόνη να 'ναι δεν αντέχει
και μια θλιμμένη μελωδία απ' της βροχής τους ήχους
να μου θυμίζει ξανά παλιούς σου στίχους

Κάθε σταγόνα ένα χαμένο όνειρό μου
κι όλα τα σύννεφα ξανά στο μυαλό μου
κι ενώ μιλάω στο θεό, μια ευχή μόνο κάνω
να κλαίει ο ουρανός για μένα σαν πεθάνω

Κι έκλαιγε μαζί σου τότε ο ουρανός
γιατί είχε ακούσει, βλέπεις, την ευχή σου ο θεός
και σα δάκρυα γεμάτα από πόνο
το ταξίδι της βροχής μοιάζει μέσα στο χρόνο
Κι ενώ τα πάντα σκεπάζει, εγώ πονάω
δε σκέφτομαι τίποτα, απλώς τραγουδάω
Ψάχνω για σένα κάπου εκεί, στη βροχή
κι αναρωτιέμαι "γιατί αυτή η ευχή;"

Κι αλήθεια σ' άκουσε ο θεός
κι έκλαψε ο ουρανός
Κι αναρωτιέμαι στη βροχή
"Γιατί αυτή η ευχή;"

Κι όλη η ζωή σου έμοιαζε με τη βροχή
και κάθε όνειρο χαμένο ζούσε μέσα στην ευχή
γι' αυτό τα δάκρυα κυλάνε τ' ουρανού
και είναι σαν ν' ακούω τη φωνή σου από παντού

Και σφίγγω τα μάτια μου, να μη δακρύσω
κοιτάω ψηλά και δε θέλω να μιλήσω
σ' όλους εκείνους που στα μάτια με κοιτάνε σιωπηλοί κι ανήμποροι,
δήθεν πονάνε
που δε μπορούν να σε νιώσουν στη βροχή
δεν τους αφήνει γι' άλλη μια φορά η ντροπή
μα εγώ τ' ακούω το τραγούδι σου στα σύννεφα, ψηλά
κι αλήθεια νιώθω πιο καλά
όταν ξέρω ότι για μένα τραγουδάς
και θα 'ναι σίγουρα σαν να με φιλάς
Κάθε φορά που θα κλαίει ο ουρανός
θα θυμάται την ευχή σου ο θεός

Κι αλήθεια σ' άκουσε ο θεός
κι έκλαψε ο ουρανός
κι αναρωτιέμαι στη βροχή
"Γιατί αυτή η ευχή;"