Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008

Σαν δάκρυα



Απ' τις σταγόνες της βροχής που χτυπάνε
πάνω στο τζάμι και σα δάκρυ κυλάνε
σα μια που χρόνια κρατάω μέσα μου εικόνα
ερωτευμένη ήμουν ακόμα μ' ένα γκρίζο χειμώνα

Κι η σκέψη μου σε σένα πάλι τώρα τρέχει
και η καρδιά μου άλλο μόνη να 'ναι δεν αντέχει
και μια θλιμμένη μελωδία απ' της βροχής τους ήχους
να μου θυμίζει ξανά παλιούς σου στίχους

Κάθε σταγόνα ένα χαμένο όνειρό μου
κι όλα τα σύννεφα ξανά στο μυαλό μου
κι ενώ μιλάω στο θεό, μια ευχή μόνο κάνω
να κλαίει ο ουρανός για μένα σαν πεθάνω

Κι έκλαιγε μαζί σου τότε ο ουρανός
γιατί είχε ακούσει, βλέπεις, την ευχή σου ο θεός
και σα δάκρυα γεμάτα από πόνο
το ταξίδι της βροχής μοιάζει μέσα στο χρόνο
Κι ενώ τα πάντα σκεπάζει, εγώ πονάω
δε σκέφτομαι τίποτα, απλώς τραγουδάω
Ψάχνω για σένα κάπου εκεί, στη βροχή
κι αναρωτιέμαι "γιατί αυτή η ευχή;"

Κι αλήθεια σ' άκουσε ο θεός
κι έκλαψε ο ουρανός
Κι αναρωτιέμαι στη βροχή
"Γιατί αυτή η ευχή;"

Κι όλη η ζωή σου έμοιαζε με τη βροχή
και κάθε όνειρο χαμένο ζούσε μέσα στην ευχή
γι' αυτό τα δάκρυα κυλάνε τ' ουρανού
και είναι σαν ν' ακούω τη φωνή σου από παντού

Και σφίγγω τα μάτια μου, να μη δακρύσω
κοιτάω ψηλά και δε θέλω να μιλήσω
σ' όλους εκείνους που στα μάτια με κοιτάνε σιωπηλοί κι ανήμποροι,
δήθεν πονάνε
που δε μπορούν να σε νιώσουν στη βροχή
δεν τους αφήνει γι' άλλη μια φορά η ντροπή
μα εγώ τ' ακούω το τραγούδι σου στα σύννεφα, ψηλά
κι αλήθεια νιώθω πιο καλά
όταν ξέρω ότι για μένα τραγουδάς
και θα 'ναι σίγουρα σαν να με φιλάς
Κάθε φορά που θα κλαίει ο ουρανός
θα θυμάται την ευχή σου ο θεός

Κι αλήθεια σ' άκουσε ο θεός
κι έκλαψε ο ουρανός
κι αναρωτιέμαι στη βροχή
"Γιατί αυτή η ευχή;"